Stanisława Wysocka - Portal dla Kobiet

Szukaj
Przejdź do treści

Menu główne:

Wspomnienia


STANISŁAWA WYSOCKA – Tragiczka nowoczesna.



    Stanisława Wysocka była polską aktorką kina niemego i dźwiękowego, reżyserem teatralnym oraz dyrektorem teatrów. Zwana była „nową Modrzejewską” i uważana za jedną z tragiczek sceny polskiej.

    Urodziła się 7 maja 1877 roku w Warszawie. Nauki pobierała w rosyjskim gimnazjum i w Klasie Dykcji
i Deklamacji przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Debiut aktorki przypadł jeszcze na okres kina niemego pod koniec wieku. Były to dwie adaptacje: dramatu Żeromskiego „Ponad śnieg” reżyserii Konstantego Meglickiego z 1929, oraz powieści Przybyszewskiego „Mocny człowiek” reżyserii Henryka Szaro także z 1929. Potem zniechęcona do pracy w atelier, krytycznie oceniając  - „straszliwe rezultaty swojej filmowej roboty”, odrzucała wszelkie propozycje kinowych reżyserów. Nastąpiła sześcioletnia przerwa, w której wielka aktorka była pochłonięta wyłącznie sceną.

    Wreszcie w roku 1935 zgodziła się zagrać w dźwiękowej komedii muzycznej „ Jaśnie pan szofer” w reżyserii Michała Waszyńskiego. Od tej pory każdy rok przynosił ekranowe premiery z jej udziałem, a w latach 1938
i 1939 kręciła aż po cztery filmy, nie licząc realizacji przerwanych wybuchem wojny.

    W czasie pierwszej wojny światowej kierowała teatrem studyjnym w Kijowie i prowadziła pracę pedagogiczną. Na początku lat dwudziestych prowadziła wraz z Wiktorem Biegańskim szkołę Kinematograficzną Towarzystwa Filmowego „ kinostudia”. Niezmordowana w pracy scenicznej ,
objeżdżała całą Polskę z repertuarem klasycznym i współczesnym.

    Chociaż była wspaniałą arystokratyczną księżną Ksawerą Podhorecką w drugiej adaptacji „Trędowatej”
z roku 1936, wolała role kobiet prostych, zepchniętych przez życie na margines.

    Zbigniew Wilski w książce monograficznej „Wielka tragiczka” poświęconej Stanisławie Wysockiej trafnie ocenił rezultaty jej pracy w kinie pisząc: „Tym, co wyróżnia Wysocką spośród innych aktorów, gdy dziś oglądamy przedwojenne filmy, jest ogromna prostota, naturalność i, można tu chyba powiedzieć nowoczesność jej gry”…

    Obok dramatycznych postaci kobiecych zagrała baronową Dorn w komedii muzycznej „Włóczęgi” z roku 1939, Michała Waszyńskiego z udziałem popularnego duetu lwowskich komików: Szczepka i Tońka. Po wybuchu drugiej wojny światowej działała w konspiracyjnym instytucie
Teatralnym.

Zmarła 17 stycznia 1941 roku.

 
Copyright 2016. All rights reserved.
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego